Le Tealsaidh Nic a’ Phearsain
Ann an creagan beag,
Ri taobh na mara mòire,
Tha plaide na laighe
Freagarrach dar cor.
Is tu fhèin nad shuidhe,
Is mise ri do thaobh,
Ag innse ’s a’ coimhead
Air an dìomhaireachd sa mhuir.
Tha a’ ghrian dol fodha,
Ag òrdadh na tìre;
Nach sinne tha fortanach,
A bhith nar làthair mar bu chòir?
Rinn thusa ’n dinnear,
Rinn mi rudeigin milis,
Is ann am mionaid,
Chì sinn fiolm Wes Anderson.
Tha ’n t-aon dath do gheansaidh
Air do stocainnean,
Is tusa cho fasanta
Is do sheacaid chlò dhìot.
M’ fhàinneachan-cluaise—
Chaith mi ’ad air do shon;
Is air mo bhilean,
Dath orange air mo shon-sa.
Aig àm dhuinn falbh,
Chàirichinn a’ phlangaid,
Is choisicheamaid gu socair
Gus an ruig sinn am bothan beag.
Dh’innseadh tu sgeul
Eachdraidheil no mun latha ’n-diugh,
Is ann am blas binn
Sheinninn duanag gu ciùin.
Ach seo a-nist,
Tha mura biodh ann;
Cha bhi sin a’ tachairt
On a leig mi leat falbh.
Tha a’ phlaide falamh,
Chan eil sinn aig an tràigh;
Is chan eil fhios a’m
Dè ’n dath a th’ air d’ èideadh.
Ann an creagan beag
Ri taobh na mara mòire,
B’ e fa-near dhomh gum biodh
Plaide freagarrach dar cor.
Gàidhlig is Conaltradh 